شعر علوی

یاعلی نام تو بردم، نه غمی ماند و نه همّی
بابی انت و امّی

گوییا هیچ نه همّی به دلم بوده، نه غمّی
بابی انت و امّی

تو که از مرگ و حیات، این همه فخری و مباهات
علی ای قبله حاجات

گویی آن دزد شقی، تیغ نیالوده به سمّی
بابی انت و امّی

گویی آن فاجعۀ دشت بلا ، هیچ نبوده است
درِ این غم نگشوده است

سینۀ هیچ شهیدی، نخراشیده به سُمّی
بابی انت و امّی

حق اگر جلوۀ با وجه أتَمّ کرده در انسان
کان نه سهل است و نه آسان

به خود حق که تو آن جلوۀ با وجه أتَمّی
بابی انت و امّی

منکِر عید غدیر خم و آن خطبه و تنزیل
کر و کور است و عزازیل

با کر و کور چه عیدی و چه غدیریّ و چه خُمّی
بابی انت و امّی

در تولا هم اگر سهو ولایت! چه سفاهت
اُف بر این شَمّ فقاهت

بی ولای علی و آل، چه فقهی و چه شمّی!
بابی انت و امّی

تو کم و کیف جهانیّ و به کمبود تو دنیا
از ثَری تا به ثریّا

شَر و شور است و دگر هیچ نه کیفیّ و نه کمّی
بابی انت و امّی

آدمی جامع جمعیت و موجود أتَمّ است
گر به معنای أعَمّ است

تو بِه این مظهر انسان و به معنای أعمّی
بابی انت و امّی

چون بود آدم کامل غرض از خلقت آدم
پس به ذریه عالم

جز شما مهدِ نبوت نبُوَد چیز مهمی
بابی انت و امّی

عاشق توست که مستوجب مدح است و معظّم
منکرت مستحق ذَم

وز تو بیگانه نیرزد نه به مدحی و نه ذمّی
بابی انت و امّی

بی‌تو ای شیر خدا سَبحه و دستار مسلمان
شده بازیچۀ شیطان

این چه بوزینه که سرها همه را بسته به ذمّی
بابی انت و امّی

لشکر کفر اگر موج زند در همه دنیا
همه طوفان همه دریا

چه کند با تو که چون صخرۀ صمّا و صمّی
بابی انت و امّی

یا علی خواهمت آن شعشعۀ تیغ زرافشان
هم بدو کفر سرافشان