💠🔶💠 حدیث علوی
🔸پوست نازک شما تحمل آتش را ندارد پس به خود رحم کنید
✳️ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : وَ اِعْلَمُوا أَنَّهُ لَيْسَ لِهَذَا اَلْجِلْدِ اَلرَّقِيقِ صَبْرٌ عَلَى اَلنَّارِ، فَارْحَمُوا نُفُوسَكُمْ، فَإِنَّكُمْ قَدْ جَرَّبْتُمُوهَا فِي مَصَائِبِ اَلدُّنْيَا، فَرَأَيْتُمْ جَزَعَ أَحَدِكُمْ مِنَ اَلشَّوْكَةِ تُصِيبُهُ وَ اَلْعَثْرَةِ تُدْمِيهِ وَ اَلرَّمْضَاءِ تُحْرِقُهُ، فَكَيْفَ إِذَا كَانَ بَيْنَ طَابَقَيْنِ مِنْ نَارٍ ضَجِيعَ حَجَرٍ وَ قَرِينَ شَيْطَانٍ، أَ عَلِمْتُمْ أَنَّ مَالِكاً إِذَا غَضِبَ عَلَى اَلنَّارِ حَطَمَ بَعْضُهَا بَعْضاً لِغَضَبِهِ، وَ إِذَا زَجَرَهَا تَوَثَّبَتْ بَيْنَ أَبْوَابِهَا جَزَعاً مِنْ زَجْرَتِهِ أَيُّهَا اَلْيَفَنُ اَلْكَبِيرُ اَلَّذِي قَدْ لَهَزَهُ اَلْقَتِيرُ، كَيْفَ أَنْتَ إِذَا اِلْتَحَمَتْ أَطْوَاقُ اَلنَّارِ بِعِظَامِ اَلْأَعْنَاقِ وَ نَشِبَتِ اَلْجَوَامِعُ حَتَّى أَكَلَتْ لُحُومَ اَلسَّوَاعِدِ، فَاللَّهَ، اَللَّهَ، مَعْشَرَ اَلْعِبَادِ وَ أَنْتُمْ سَالِمُونَ فِي اَلصِّحَّةِ قَبْلَ اَلسُّقْمِ، وَ فِي اَلْفُسْحَةِ قَبْلَ اَلضِّيقِ، فَاسْعَوْا فِي فَكَاكِ رِقَابِكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُغْلَقَ رَهَائِنُهَا.
✴️ علی علیه السلام فرمود: بدانید که این پوست نازک شما تحمل آتش را ندارد پس به خود رحم کنید که شما تجربه مصیبتهای دنیا را دارید و میدانید که وقتی خاری در دست یکی از شما فرو رود چگونه جزع و فزع میکنید و خون روان میشود و گرما شما را میسوزاند، پس چگونه وقتی بین دو طبقه آتش گرفتار شدید و همبستر سنگها و همنشین شیطان شدید تحمل میکنید؟ آیا میدانید که وقتی خداوند بر آتش خشم بگیرد، به سبب خشم او آتش خود را در هم میشکند و وقتی بر آتش فریاد بکشد، از ترس فریاد خداوند به سمت درهای جهنم میپرد. ای پیرمرد، که سن تو بالا رفته است، وقتی طوق آتشین استخوان گردن تو را له کند و زنجیرهای آتشین گوشت دست تو را بخورد چه میکنی؟
⚡️ شما را به خدا سوگند ای بندگان، که در سلامتی هستید پیش از بیماری و در گشایش هستید قبل از تنگنا، پس در خلاصی خود بکوشید پیش از آن که درهای رهایی بسته شود.
📗 بحار الأنوار، ج ۸، ص ۳۰۶
📙 نهج البلاغة ج ۱، ص ۲۶۶ خ ۱۸۳
〰️〰️🔸〰️〰️🔸〰️〰️🔸〰️〰️🔸〰️〰️
🤲 اِلـهي اَتَراكَ بَعْدَ الاْيمانِ بِكَ تُعَذِّبُني، اَمْ بَعْدَ حُبّي اِيّاكَ تُبَعِّدُني، اَمْ مَعَ رَجآئي لِرَحْمَتِكَ وَصَفْحِكَ تَحْرِمُني، اَمْ مَعَ اسْتِجارَتي بِعَفْوِكَ تُسْلِمُني، حاشا لِوَجْهِكَ الْكَريمِ اَنْ تُخَيِّبَني،
خدايا! آيا چنين مينمايي كه پس از ايمانم به تو عذابم نمايي؟ يا پس از حب و دوستیم به تو از خود دورم میسازي،يا با اميد به رحمت و چشمپوشیات محرومم میسازي، يا با پناه جوييام به گذشتت رهايم نمايي، هرگز چنين نيست!از ذات بزرگوار تو به دور است كه محرومم كني،
ثبت دیدگاه