عطيه عوفى گويد: همراه *جابر بن عبد اللَّه انصارى* براى زيارت قبر امام حسين عليه السّلام بيرون شديم، هنگامى كه وارد كربلا شديم *جابر به نزديك شط فرات رفت و غسل نمود، بعد لنگى به كمر بست و پارچهاى را هم به دوش افكند، و كيسهاى بيرون آورد و مقدارى سعد بر خود پاشيد.* پس در حالى كه *مشغول ذكر خداوند* بود به طرف قبر حركت كرد هنگامى كه نزديك قبر رسيد گفت دست مرا بالاى قبر بگذاريد، *من هم دست او را روى قبر نهادم او از حال رفت و بىهوش گرديد* من مقدارى آب به صورت او پاشيدم و او به حال آمد. بعد از اين گفت: *یا حسين، و سه بار اين كلمه را تكرار كردند* ، و بعد گفتند: *دوست جواب دوست را نمىدهد* ، سپس گفت: *چگونه جواب مرا بدهى كه سرت را از بدنت جدا كردهاند و رگهايت را قطع نمودهاند،* من گواهى مىدهم كه تو فرزند پيامبران هستى و فرزند سرور مؤمنان مىباشى.
*اى حسين! تو با تقوى هم پيمان بودى و ريشه هدايت به شمار مىرفتى* ، تو *پنجمين نفر از اصحاب كسا هستى* ، تو فرزند سيد نقباء مىباشى، *تو فرزند فاطمه زهرائى،* چرا چنين نباشى در حالى كه از دست رسول خدا تغذيه شدى و در دامن پرهيزگاران تربيت گرديدى.
*اي حسين! تو از پستان ايمان شير خوردى و با اسلام از شير گرفته شدى* ، در حال حيات و ممات پاك و پاكيزه هستى، ولى دلهاى اهل ايمان از دورى شما خوش نيست و دل آنها از اين جهت ريش است، سلام و رضوان خدا بر تو باد، *گواهى مىدهم به طريقى رفتى كه برادرت يحيى بن ذكريا در آن راه گام برداشت* . بعد از آن ديدگان خود را متوجّه قبور شهدا كرد و گفت: *السلام عليكم أيها الارواح التى حلت بفناء الحسين و أناخت برحله، أشهد انكم أقمتم الصلاة و آتيتم الزكاة و امرتم بالمعروف و نهيتم عن المنكر و جاهدتم الملحدين و عبدتم اللَّه حتى اتاكم اليقين.*
️بعد فرمود: سوگند به خداوندى كه محمد را براستى برانگيخت *ما هم در مصائبى كه بر شما وارد شد شريك هستيم،* عطيه گفت: به جابر گفتم *چگونه ما در مصائب آنها شريك هستيم در صورتى كه بيابانى را نپيموديم و از كوهى بالا نرفتيم، و شمشيرى نزديم، در حالى كه آنها قطعه قطعه شدند و بين سرها و بدن آنها جدائى افتاد، فرزندان آنها يتيم و زنان آنها بيوه شدند.*جابر گفت: اى عطيه از *دوست خود رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله شنيدم* فرمود: *هر كس قومى را دوست بدارد خداوند آنها را در ثواب اعمال آنان شريك مىگرداند* ، سوگند به خدائى كه محمد را براستى برانگيخت و او را به نبوّت برگزيد، *نيّت من و ياران من با آنها يكى مىباشند* .اى عطيه مرا به طرف خانههاى كوفه ببريد، عطيه گويد هنگامى كه در بين راه بوديم جابر گفت: اى عطيه مىخواهى *تو را وصيتى بكنم* ، گمان نمىكنم بعد از اين با تو ملاقاتى داشته باشم، *با محبّان آل محمد صلّى اللَّه عليه و اله دوست باشيد و با دشمنان آنها دشمنى كنيد اگر چه نماز گذار و روزهدار باشند. با دوستان آل محمد با محبّت رفتار كنيد، اگر آنها قدمى به طرف گناه برمىدارند ولى از سوى ديگر در محبّت آنها هم قدمى ديگر برمىدارند،* دوستان آل محمد عليهم السّلام به طرف بهشت مىروند در صورتى كه دشمنان آنان به دوزخ خواهند رفت.
بحار الأنوار (ط – بيروت) ؛ ج65 ؛ ص130
*اللَّهُمَّ ارزقنی زیارة الحسین فی الدنیا و شفاعتَهُ فی الاخرة*
ثبت دیدگاه