«لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فيما تَرَكْتُ كَلاَّ إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ»
[شايد در برابر آنچه ترك كردم [و كوتاهى نمودم] عمل صالحى انجام دهم». [ولى به او مى گويند]: چنين نيست! اين سخنى است كه او به زبان مى گويد [و اگر بازگردد، همان راه را ادامه مى دهد] و در‌پى [مرگ] آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته شوند.]
☀️الباقر علیه السلام : إِذَا أَرَادَ اللَّهُ قَبْضَ الْکَافِر … فَإِذَا نَظَرَ إِلَی مَلَکِ الْمَوْتِ شَخَصَ بَصَرُهُ وَ طَارَ عَقْلُهُ قَالَ یَا مَلَکَ الْمَوْتِ ارْجِعُونِی قَالَ فَیَقُولُ مَلَکُ الْمَوْتِ کَلَّا إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها.
🔅امام باقر علیه السلام فرمودند: وقتی خداوند بخواهد جان کافر را بگیرد، … [کافر] با دیدن فرشته‌ی مرگ چشمش از حرکت باز مانده، عقلش زایل شده و می گوید: «ای فرشته‌ی مرگ مرا [به دنیا] برگردان»! فرشته‌ی مرگ می گوید: کَلَّا إنَّهَا کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُه.
📚 تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۱۱۴ / بحارالأنوار، ج۸، ص۳۱۷
☀️أمیرالمؤمنین علیه السلام : اعْلَمُوا عِبَادَ اللَّهِ أَنَّکُمْ وَ مَا أَنْتُمْ فِیهِ مِنْ هَذِهِ الدُّنْیَا عَلَی سَبِیلِ مَنْ قَدْ مَضَی مِمَّنْ کَانَ أَطْوَلَ مِنْکُمْ بَاعاً وَ أَشَدَّ مِنْکُمْ بَطْشاً وَ أَعْمَرَ دِیَاراً وَ أَبْعَدَ آثَاراً، فَأَصْبَحَتْ أَصْوَاتُهُمْ هَامِدَهًْ خَامِدَهًْ مِنْ بَعْدِ طُولٍ تَغْلِبُهَا، وَ أَجْسَادُهُمْ بَالِیَهًْ وَ دِیَارُهُمْ خَالِیَهًْ وَ آثَارُهُمْ عَافِیَهًْ، فَاسْتَبْدَلُوا بِالْقُصُورِ الْمُشَیَّدَهًْ وَ السُّتُورِ وَ النَّمَارِقِ الْمُمَهَّدَهًْ الصُّخُورَ وَ الْأَحْجَارَ الْمُسْنَدَهًْ فِی الْقُبُورِ الَّتِی قَدْ بُنِیَ لِلْخَرَابِ فِنَاؤُهَا فَمَحَلُّهَا مُقْتَرِبٌ وَ سَاکِنُهَا مُغْتَرِبٌ بَیْنَ أَهْلِ عِمَارَهًْ مُوحِشِینَ وَ أَهْلِ مَحَلَّهًْ مُتَشَاغِلِینَ لَا یَسْتَأْنِسُونَ بِالْعُمْرَانِ وَ لَا یَتَوَاصَلُونَ تَوَاصُلَ الْجِیرَانِ وَ الْإِخْوَانِ عَلَی مَا بَیْنَهُمْ مِنْ قُرْبِ الْجِوَارِ وَ دُنُوِّ الدَّارِ وَ کَیْفَ یَکُونُ بَیْنَهُمْ تَوَاصُلٌ وَ قَدْ طَحَنَهُمْ بِکَلْکَلِهِ الْبِلَی وَ أَکَلَتْهُمُ الْجَنَادِلُ وَ الثَّرَی فَأَصْبَحُوا بَعْدَ الْحَیَاهًْ أَمْوَاتاً وَ بَعْدَ غَضَارَهًْ الْعَیْشِ رُفَاتاً فُجِعَ بِهِمُ الْأَحْبَابُ وَ سَکَنُوا التُّرَابَ وَ ظَعَنُوا فَلَیْسَ لَهُمْ إِیَابٌ هَیْهَاتَ هَیْهَاتَ إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ فَکَانَ قَدْ صِرْتُمْ إِلَی مَا صَارُوا إِلَیْهِ مِنَ الْبِلَی وَ الْوَحْدَهًْ فِی الْمَثْوَی وَ ارْتَهَنْتُمْ فِی ذَلِکَ الْمَضْجَعِ وَ ضَمَّکُمْ ذَلِکَ الْمُسْتَوْدَع.
أمیرالمؤمنین علیه السلام فرمودند: ای بندگان خدا! بدانید شما و آنچه از این دنیا دارید، همان‌طور است که پیشینیان و آنچه بر پیشینیان گذشته، بر شما نیز خواهد گذشت درحالی که آن‌ها عمرهایشان از شما طولانی‌تر، دیارشان آبادتر و آثارشان مهم تر بود، صبح کردند درحالی که صداهایشان خاموش شده، و سکون [و مرگ] پس از این مدّت طولانی بر آنان مسلّط شده، بدن هایشان پوسیده، شهرهایشان خالی مانده و آثارشان ناپدید گشته است. قصرهای مجلّل و ساختمان های محکم، بالش های نیکو و فراش های گسترده را به سنگ‌های قبر و چسبیده به لحد تبدیل نمودند. آن قبرهایی که برای خراب شدن ساخته شدند و ساختمان آن‌ها با خاک یکسان گشته. آن قبرها به هم نزدیک است ولی ساکن آن‌ها غریب و ناآشنا هستند، در ما بین اهل محلّه‌ای ترسان و هراسانند و در بین گروهی هستند که به ظاهر راحتند و در واقع گرفتار می‌باشند. به وطن ها، انس نمی‌گیرند و با اینکه نزدیک و همسایه اند، مانند معاشرت همسایگان با هم معاشرت ندارند و چگونه بینشان دید و بازدید باشد درحالی که پوسیدگی آن‌ها را خُرد کرده و سنگ و خاک آنان را خورده است؟! پس از دوران زندگی به مردگانی تبدیل شده‌اند و پس از رفاه در زندگی دنیا به فلاکت و نداری (مرگ) دچار شده‌اند، هرچه دوست داشتند از آن‌ها گرفته شد و ساکن خاک شدند و به آنجا کوچ کردند و دیگر به هیچ وجه باز نخواهند گشت. محال است و بعید است [که بازگردند]؛ إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ، شما نیز به همان بلا و جایگاه تنهایی خواهید رفت و ساکن آن بستر خواهید شد و آن امانتگاه را در آغوش خواهید گرفت».
📚 تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۱۱۴ بحارالأنوار، ج۷۰، ص۱۱۷
✨✨✨✨✨☀️☀️☀️☀️✨✨✨✨✨
ثبت دیدگاه