کسی که در مصیبت حسین علیه السلام گریه کند خداون گناهان گذشته وآینده ی او را می آمرزد

منظور از گناهان آینده این نیست که اجازه دارد گناه کند وخداوند هم گناهان او را می آمرزد بلکه منظور این است که ،یا خداوند به او توفیق می دهد که طرف گناه نرود وشامل یحذرکم الله نفسه  می شود ،یا اگر گناه کرد خداوند در دنیا توفیق توبه به او مدهد ، یا اگر در دنیا توفیق توبه پیدا نکند در آخرت موجب شفاعت کبرای پیغمبر خاتم قرار می گیرد

بحار الأنوار (ط – بيروت) ؛ ج‏44 ؛ ص293

– وَ رَأَيْتُ فِي بَعْضِ مُؤَلَّفَاتِ أَصْحَابِنَا أَنَّهُ حُكِيَ عَنِ السَّيِّدِ عَلِيٍّ الْحُسَيْنِيِّ قَالَ: كُنْتُ مُجَاوِراً فِي مَشْهَدِ مَوْلَايَ- عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا ع مَعَ جَمَاعَةٍ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فَلَمَّا كَانَ الْيَوْمُ الْعَاشِرُ مِنْ‏ شَهْرِ عَاشُورَاءَ ابْتَدَأَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِنَا يَقْرَأُ مَقْتَلَ الْحُسَيْنِ ع فَوَرَدَتْ رِوَايَةٌ عَنِ الْبَاقِرِ ع أَنَّهُ قَالَ مَنْ ذَرَفَتْ عَيْنَاهُ عَلَى مُصَابِ الْحُسَيْنِ وَ لَوْ مِثْلَ جَنَاحِ الْبَعُوضَةِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ وَ كَانَ فِي الْمَجْلِسِ مَعَنَا جَاهِلٌ مُرَكَّبٌ يَدَّعِي الْعِلْمَ وَ لَا يَعْرِفُهُ فَقَالَ لَيْسَ هَذَا بِصَحِيحٍ وَ الْعَقْلُ لَا يَعْتَقِدُهُ‏ وَ كَثُرَ الْبَحْثُ بَيْنَنَا وَ افْتَرَقْنَا عَنْ ذَلِكَ الْمَجْلِسِ وَ هُوَ مُصِرٌّ عَلَى الْعِنَادِ فِي تَكْذِيبِ الْحَدِيثِ- فَنَامَ ذَلِكَ الرَّجُلُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ فَرَأَى فِي مَنَامِهِ كَأَنَّ الْقِيَامَةَ قَدْ قَامَتْ وَ حُشِرَ النَّاسُ فِي صَعِيدٍ صَفْصَفٍ‏ لا تَرى‏ فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً وَ قَدْ نُصِبَتِ الْمَوَازِينُ وَ امْتَدَّ الصِّرَاطُ وَ وُضِعَ الْحِسَابُ وَ نُشِرَتِ الْكُتُبُ وَ أُسْعِرَتِ النِّيرَانُ وَ زُخْرِفَتِ الْجِنَانُ وَ اشْتَدَّ الْحَرُّ عَلَيْهِ وَ إِذَا هُوَ قَدْ عَطَشَ عَطَشاً شَدِيداً وَ بَقِيَ يَطْلُبُ الْمَاءَ فَلَا يَجِدُهُ‏ فَالْتَفَتَ يَمِيناً وَ شِمَالًا وَ إِذَا هُوَ بِحَوْضٍ عَظِيمِ الطُّولِ وَ الْعَرْضِ قَالَ قُلْتُ فِي نَفْسِي هَذَا هُوَ الْكَوْثَرُ فَإِذَا فِيهِ مَاءٌ أَبْرَدُ مِنَ الثَّلْجِ وَ أَحْلَى مِنَ الْعَذْبِ وَ إِذَا عِنْدَ الْحَوْضِ رَجُلَانِ وَ امْرَأَةٌ أَنْوَارُهُمْ تُشْرِقُ عَلَى الْخَلَائِقِ وَ مَعَ ذَلِكَ لُبْسُهُمُ السَّوَادُ وَ هُمْ بَاكُونَ مَحْزُونُونَ فَقُلْتُ مَنْ هَؤُلَاءِ فَقِيلَ لِي هَذَا مُحَمَّدٌ الْمُصْطَفَى وَ هَذَا الْإِمَامُ عَلِيٌّ الْمُرْتَضَى وَ هَذِهِ الطَّاهِرَةُ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ فَقُلْتُ مَا لِي أَرَاهُمْ لَابِسِينَ السَّوَادَ وَ بَاكِينَ وَ مَحْزُونِينَ فَقِيلَ لِي أَ لَيْسَ هَذَا يَوْمَ عَاشُورَاءَ يَوْمَ مَقْتَلِ الْحُسَيْنِ فَهُمْ مَحْزُونُونَ لِأَجْلِ ذَلِكَ‏ قَالَ فَدَنَوْتُ إِلَى سَيِّدَةِ النِّسَاءِ فَاطِمَةَ وَ قُلْتُ لَهَا يَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ إِنِّي عَطْشَانُ فَنَظَرَتْ إِلَيَّ شَزْراً وَ قَالَتْ لِي أَنْتَ الَّذِي تُنْكِرُ فَضْلَ الْبُكَاءِ عَلَى مُصَابِ وَلَدِيَ الْحُسَيْنِ وَ مُهْجَةِ قَلْبِي وَ قُرَّةِ عَيْنِيَ الشَّهِيدِ الْمَقْتُولِ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً لَعَنَ اللَّهُ قَاتِلِيهِ وَ ظَالِمِيهِ وَ مَانِعِيهِ مِنْ شُرْبِ الْمَاءِ قَالَ الرَّجُلُ فَانْتَبَهْتُ مِنْ نَوْمِي فَزِعاً مَرْعُوباً وَ اسْتَغْفَرْتُ اللَّهَ كَثِيراً وَ نَدِمْتُ عَلَى مَا كَانَ مِنِّي وَ أَتَيْتُ إِلَى أَصْحَابِيَ الَّذِينَ كُنْتُ مَعَهُمْ وَ خَبَّرْتُ بِرُؤْيَايَ وَ تُبْتُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.

 – در بعضى از كتابهاى علماى شيعه از سيد على حسينى حكايت شده كه گفت: من با گروهى از مؤمنين در جوار حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام مجاور بودم. وقتى روز عاشورا فرا رسيد يكى از ياران ما كتاب مقتل امام حسين عليه السّلام را مي خواند تا رسيد به اين روايت كه:

حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام ميفرمايد: كسى كه چشمانش در مصيبت امام حسين اشك بريزد و لو اين كه به اندازه ی بال يك مگس باشد خدا گناهان او را مى‏آمرزد و لو اين كه به قدر كف دريا باشند.

در آن مجلس شخصى بود كه داراى جهل مركب‏ بود و ادعاى علم مي كرد ولى علم و دانشى نداشت. وى گفت: اين حديث صحيح نيست و عقل به آن معتقد نمي شود. در باره اين موضوع بين ما قيل و قالهائى شد تا اين كه از آن مجلس‏ پراكنده شديم. ولى آن شخص در تكذيب اين حديث اصرار داشت.

آن مرد در آن شب خوابيد و در عالم خواب ديد كه گويا؛ قيامت قيام كرده و مردم همه در يك زمين محشور شده‏اند. ميزانها نصب گرديده، صراط گسترده شده، محاسبات آماده‏اند. نامه‏هاى اعمال گشوده شده و دوزخ شعله‏ور گرديده، بهشت زينت شده، حرارت بر او شديد شده، او در اين بين شديدا عطشان و طالب آب بود ولى آب نبود!! وقتى وى به طرف راست و چپ خود توجهى نمود با حوضى مواجه شد كه فوق العاده طويل و عريض بود! مي گويد: من با خودم گفتم: اين همان حوض كوثر است و داراى يك آبى است كه از برف سردتر و از عسل شيرين‏تر مي باشد.

ناگاه ديد، دو نفر مرد و يك زن نزد آن حوض مي باشند كه نور آنان بر خلائق مي درخشد! و مع ذلك ايشان سياه پوش و گريان و محزون بودند! راوى مي گويد: من گفتم: اينان كيانند!؟ در جوابم گفته شد: اين آقا محمّد مصطفى، اين آقا، امام على مرتضى، اين بانو، فاطمه زهراء صلّى اللَّه عليهم اجمعين مي باشند. گفتم: پس چرا مى‏بينم لباس سياه پوشيده‏اند و گريان و محزون هستند!؟ به من گفته شد: آيا امروز روز عاشورا نيست كه روز قتل امام حسين عليه السّلام است!؟ ايشان بدين لحاظ محزون مي باشند.

من نزديك حضرت زهراى اطهر رفتم و به او گفتم: اى دختر رسول خدا! من عطشانم. ناگاه ديدم آن حضرت با حالى خشمناك به من نگريست و فرمود: تو آن شخصى هستى كه منكر ثواب و فضيلت گريه كردن در عزاى فرزندم حسين مي باشى؟ همان حسينى كه جان قلب من و نور چشم من و سيد و بزرگ شهيدان است، همان حسينى كه به وسيله ظلم و دشمنى به قتل رسيد! خدا آن افرادى را كه‏ در حق حسينم ستم كردند و او را شهيد نمودند و مانع آب آشاميدن وى شدند لعنت كند!! راوى مي گويد: من در حالى از خواب بيدار شدم كه دچار جزع و خوف شده بودم! و فراوان استغفار مي كردم و از تكذيب آن حديث پشيمان شدم! آنگاه نزد آن رفقائى آمدم كه با آنان بودم و پس از اين كه خواب خود را نقل كردم توبه و انابه نمودم.