دعا بدون صلوات محجوب است
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص491
– عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَا يَزَالُ الدُّعَاءُ مَحْجُوباً حَتَّى يُصَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
امام صادق (ع)، فرمود: پيوسته دعا محبوب است و بالا نمی رود، تا صلوات فرستاده شود بر محمد و آل محمد (ص).
هنگام دعا اگر صلوات بر پیغمبر نفرستیم دعا گرد سرمان می چرخد و …
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص491
- – عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مَنْ دَعَا وَ لَمْ يَذْكُرِ النَّبِيَّ ص رَفْرَفَ الدُّعَاءُ عَلَى رَأْسِهِ فَإِذَا ذَكَرَ النَّبِيَّ ص رُفِعَ الدُّعَاءُ.
– امام صادق (ع) فرمود: هر كه دعائى كند و نام پيغمبر (ص) نبرد، دعايش گرد سرش بچرخد، و هر گاه نام پيغمبر (ص) را برد،(یعنی صلوات برپیامبر و آل پیامبر بفرستد ) دعایش بالا رود.
فرستادن صلوات بر محمد و آل محمد باعث کفایت دنیا و آخرت
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص491
- – أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ أَبِي أُسَامَةَ زَيْدٍ الشَّحَّامِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَنَّ رَجُلًا أَتَى النَّبِيَّ ص فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ص إِنِّي أَجْعَلُ لَكَ ثُلُثَ صَلَوَاتِي لَا بَلْ أَجْعَلُ لَكَ نِصْفَ صَلَوَاتِي لَا بَلْ أَجْعَلُهَا كُلَّهَا لَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِذاً تُكْفَى مَئُونَةَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ.
– مردى نزد پيغمبر (ص) آمد و گفت: يا رسول اللَّه! من يك سوّم صلواتم را از آن تو مقرّر دارم، نه، بلكه نيمى از صلواتم را از آن تو سازم، نه، بلكه همه صلواتم را براى تو مقرّر نمايم. رسول خدا (ص) فرمود: در اين صورت، همه مئونه و خرج دنيا و آخرتت كفايت مىشود.
معنى اين كه همه صلواتم را براى شما مقرر مىدارم چيست؟
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص492
- – مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ سَيْفٍ عَنْ أَبِي أُسَامَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع مَا مَعْنَى أَجْعَلُ صَلَوَاتِي كُلَّهَا لَكَ فَقَالَ يُقَدِّمُهُ بَيْنَ يَدَيْ كُلِّ حَاجَةٍ فَلَا يَسْأَلُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ شَيْئاً حَتَّى يَبْدَأَ بِالنَّبِيِّ ص فَيُصَلِّيَ عَلَيْهِ ثُمَّ يَسْأَلَ اللَّهَ حَوَائِجَهُ.
- ·– از أبى بصير، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم معنى اين كه همه صلواتم را براى شما مقرر مىدارم چيست؟ در پاسخ فرمود: يعنى صلوات بر محمد و آل محمد را پيش از هر حاجتى قرار مىدهد و از خدا عز و جل در خواستى نمىكند تا اول به پيغمبر (ص) صلوات فرستد و سپس حوائج خود را خواهد.
در اول و وسط و آخر دعا صلوات بفرستید
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص492
– عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيِّ عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص لَا تَجْعَلُونِي كَقَدَحِ الرَّاكِبِ فَإِنَّ الرَّاكِبَ يَمْلَأُ قَدَحَهُ فَيَشْرَبُهُ إِذَا شَاءَ اجْعَلُونِي فِي أَوَّلِ الدُّعَاءِ وَ فِي آخِرِهِ وَ فِي وَسَطِهِ.
– امام صادق (ع) فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: مرا چون قدح شتر سوار نسازيد، زيرا شتر سوار قدح خود را پر مىكند و هر وقت خواست مىنوشد، مرا در آغاز دعا و ميانه دعا و آخر دعاء خود قرار دهيد.
فرستادن صلوات بر پیامبر هنگام شنیدن نام ایشان ، باعث می شود که خداوند و فرشتگان و همه ی آفریده های خداوند بر انسان صلوات فرستند
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص492
– عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِيهِ وَ حُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْعَلَاءِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ: إِذَا ذُكِرَ النَّبِيُّ ص فَأَكْثِرُوا الصَّلَاةَ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ مَنْ صَلَّى عَلَى النَّبِيِّ ص صَلَاةً وَاحِدَةً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ أَلْفَ صَلَاةٍ فِي أَلْفِ صَفٍّ مِنَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَمْ يَبْقَ شَيْءٌ مِمَّا خَلَقَهُ اللَّهُ إِلَّا صَلَّى عَلَى الْعَبْدِ لِصَلَاةِ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ صَلَاةِ مَلَائِكَتِهِ فَمَنْ لَمْ يَرْغَبْ فِي هَذَا فَهُوَ جَاهِلٌ مَغْرُورٌ قَدْ بَرِئَ اللَّهُ مِنْهُ وَ رَسُولُهُ وَ أَهْلُ بَيْتِهِ.
– امام صادق (ع) فرمود: هر گاه نام پيغمبر در میان شما برده شود ، بسيار بر او صلوات بفرستيد، زيرا هر كه يك بار بر پيغمبر (ص) صلوات بفرستد، خداوند هزار بار در هزار صف از فرشتهها بر او صلوات می فرستد و چيزى از آن چه خداوند آفريده است باقی نمی ماند مگر اين كه بر آن بنده به خاطر صلوات خداوند و فرشته ها صلوات می فرستند، و هر كه در اين فضيلت رغبت نكند،(یعنی صلوات نفرستد ) او نادان است و مغرور و خدا و رسول و اهل بيتش از او بيزارند.
صلوات بر پیامبر باعث صلوات خداوند و ملائکه بر انسان می شود
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص492
– عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيِّ عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ صَلَّى عَلَيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ مَلَائِكَتُهُ وَ مَنْ شَاءَ فَلْيُقِلَّ وَ مَنْ شَاءَ فَلْيُكْثِرْ.
امام صادق (ع) فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: هر كه بر من صلوات فرستد، خدا و فرشتهها بر او صلواتمی فرستند، هر كه خواهد كه خدا و فرشته هابر او کم صلوات فرستند ، کم صلوات بفرستد . و هر كه خواهد بيشتر صلوات بفرستند بیشتر صلوات بفرستد .
صلوات برمحمد و آل محمد از بین برنده ی نفاق و دو رویی است
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص492
– عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص الصَّلَاةُ عَلَيَّ وَ عَلَى أَهْلِ بَيْتِي تَذْهَبُ بِالنِّفَاقِ.
– امام صادق (ع) فرمود: رسول خدا (ص) فرموده است: صلوات بر من و خاندانم نفاق را مىبرد.
صد بار گفتن “یا رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ”
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص493
– أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَسَّانَ عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْأَزْدِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مَنْ قَالَ يَا رَبِّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ مِائَةَ مَرَّةٍ قُضِيَتْ لَهُ مِائَةُ حَاجَةٍ ثَلَاثُونَ لِلدُّنْيَا وَ الْبَاقِي لِلْآخِرَةِ.-
امام صادق (ع) فرمود: هر كه گويد: «يا ربّ صلّ على محمد و آل محمد»صد بار، صد حاجت از او برآورده شود كه سى از دنيا باشد [و باقى از آخرت].
بالا بردن صدا هنگام صلوات برپیامبر نفاق را از بین می برد .
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص493
- 13- ابْنُ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص ارْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ بِالصَّلَاةِ عَلَيَّ فَإِنَّهَا تَذْهَبُ بِالنِّفَاقِ.
- – رسول خدا (ص) فرمود: به من به آواز بلند صلوات بفرستيد، زيرا كه آن نفاق را بر طرف كند.
هر اندازه صلوات بفرستی خدا و ملائکه ده برابر آن بر تو صلوات می فرستند
- الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص493
- 14- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ فَرُّوخَ مَوْلَى آلِ طَلْحَةَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَا إِسْحَاقَ بْنَ فَرُّوخَ مَنْ صَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ عَشْراً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ مَلَائِكَتُهُ مِائَةَ مَرَّةٍ وَ مَنْ صَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ مِائَةَ مَرَّةٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ مَلَائِكَتُهُ أَلْفاً أَ مَا تَسْمَعُ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ– هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً (الأحزاب: 43. و الصلاة من اللّه المغفرة و الرحمة. و من الملائكة دعاؤهم و طلبهم إنزال الرحمة..)
– از اسحاق بن فروخ مولى آل طلحه، گويد: امام صادق (ع) فرمود: اى اسحاق بن فروخ! هر كه ده بار بر محمد و آل محمد صلوات فرستد، خدا و فرشتهها صد بار بر او صلوات بفرستند و هر كه صد بار بر محمد و آل محمد صلوات فرستد، خدا و فرشتهها هزار بار بر او صلوات می فرستند، آيا نشنيدهاى گفته خداوند عز و جل را که می فرماید(43 سوره احزاب): «او است آن خداوندى كه رحمت مىفرستد بر شما و هم فرشتههائى كه رحمت مىخواهند براى شما تا بيرون آورند شماها را از تاريکیها و تيرگيها به سوى روشنى و خدا در باره مؤمنان مهربان است». (صلوات از طرف خداوند رحمت و مغفرت ، و از طرف ملائکه دعایشان و درخواست نزول رحمت از طرف خداوند برای آن شخص است .)
در ترازوی اعمال ، چيزى سنگينتر از صلوات بر محمد و آل محمد نيست
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص494
- 15- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَحَدِهِمَا ع قَالَ: مَا فِي الْمِيزَانِ شَيْءٌ أَثْقَلَ مِنَ الصَّلَاةِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ إِنَّ الرَّجُلَ لَتُوضَعُ أَعْمَالُهُ فِي الْمِيزَانِ فَتَمِيلُ بِهِ فَيُخْرِجُ ص الصَّلَاةَ عَلَيْهِ فَيَضَعُهَا فِي مِيزَانِهِ فَيَرْجَحُ بِهِ.
– از محمد بن مسلم، از امام باقر يا امام صادق (ع) فرمود: در ميزان، چيزى سنگينتر از صلوات بر محمد و آل محمد نيست، و به راستى مردى باشد كه اعمالش را در ميزان گذارند و سبك آيد و ثواب صلوات او در آيد و آن را در ترازوی اعمال او نهند و سنگين گردد و به سود او بچرخد.
اول و آخر دعاهایتان صلوات بر محمد و آل محمد بفرستید زیرا خداوند کریم تر از آن است که اول و آخر دعا را مستجاب کند و وسط آن را رها کند .
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص494
- 16- عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ جُمْهُورٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ رِجَالِهِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مَنْ كَانَتْ لَهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَاجَةٌ فَلْيَبْدَأْ بِالصَّلَاةِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ثُمَّ يَسْأَلُ حَاجَتَهُ ثُمَّ يَخْتِمُ بِالصَّلَاةِ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يَقْبَلَ الطَّرَفَيْنِ وَ يَدَعَ الْوَسَطَ إِذَا كَانَتِ الصَّلَاةُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ لَا تُحْجَبُ عَنْهُ.
– از امام صادق (ع)، فرمود: هر كه را حاجتى به خدا عز و جل باشد، بايد با صلوات بر محمد و آلش آن را آغاز كند و سپس حاجت خود را بخواهد و باز هم در پايان، صلوات بر محمد و آلش بفرستد، زيرا خداوند عز و جل از آن كريمتر است كه اول و آخر دعا را مستجاب کند و وسط دعا را مستجاب نکند زيرا هنگامی که صلوات بر محمد و آل محمد باشد دعا از او محجوب نباشد.
صلوات بهترین دعا
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص494
- 17- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ عَنْ أَبَانٍ الْأَحْمَرِ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ بْنِ نُعَيْمٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِنِّي دَخَلْتُ الْبَيْتَ وَ لَمْ يَحْضُرْنِي شَيْءٌ مِنَ الدُّعَاءِ إِلَّا الصَّلَاةُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ فَقَالَ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَخْرُجْ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا خَرَجْتَ بِهِ. از عبد السلام بن نعيم، فرمود: به امام صادق (ع) گفتم: من وارد خانه (كعبه) شدم و چيزى در خاطر، حاضر نداشتم جز صلوات بر محمد و آل محمد (ص) فرمود: فرمود: آگاه باش ! همانا كسى خارج نشده است از خانه (كعبه) با بهتر از آن چه تو خارج شدى.
هر وقت اسم پروردگارش آيد، صلوات بر محمد و آلش فرستد.
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص494
- 18- عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الرَّيَّانِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الدِّهْقَانِ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا ع فَقَالَ لِي مَا مَعْنَى قَوْلِهِ- وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى (الأعلى: 15) قُلْتُ كُلَّمَا ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ قَامَ فَصَلَّى فَقَالَ لِي لَقَدْ كَلَّفَ اللَّهُ-عَزَّ وَ جَلَّ هَذَا شَطَطاً فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَكَيْفَ هُوَ فَقَالَ كُلَّمَا ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ صَلَّى عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِه
– از عبيد اللَّه، بن عبد اللَّه دهقان، گويد: نزد امام رضا (ع) رفتم و به من فرمود: معنى قول خداوند وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى (15 سوره اعلى): «و ياد كرد نام پروردگار خود را و صلاة به جا آورد» چيست؟ گفتم: يعنى هر وقت به ياد خدا آمد برخاست و نماز خواند، در پاسخم فرمود: در اين صورت خدا تكليف نا به جا و زورى كرده است، پس من گفتم: پس چگونه است معنى آن؟ فرمود: هر وقتى به ياداسم پروردگارش آيد، صلوات بر محمد و آلش فرستد.
اگر کسی در نمازش بر پیامبر ص صلوات نفرستد نمازش او را به غیر راه بهشت برد.
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص495
- 19- عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ مُفَضَّلِ بْنِ صَالِحٍ الْأَسَدِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ هَارُونَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ وَ لَمْ يَذْكُرِ النَّبِيَّ وَ آلَهُ ص فِي صَلَاتِهِ يُسْلَكُ بِصَلَاتِهِ غَيْرَ سَبِيلِ الْجَنَّةِ وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَلَمْ يُصَلِّ عَلَيَّ دَخَلَ النَّارَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ وَ قَالَ ص وَ مَنْ ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَنَسِيَ الصَّلَاةَ عَلَيَّ خُطِئَ بِهِ طَرِيقَ الْجَنَّةِ.
– از امام صادق (ع)، فرمود: هر گاه يكى از شماها نماز بخواند و در نمازش نام پيغمبر (ص) را نبرد، نمازش او را به جز راه بهشت برد. و رسول خدا (ص) فرمود: من در نزد هر كس نام برده شوم و بر من صلوات نفرستد، به دوزخ رود و خدا او را دور كند، و فرمود (ص) من نزد هر كسى نام برده شوم و صلوات بر من را فراموش كند، از راه بهشت به خطا رفته باشد.
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص495
- 20- أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ عُبَيْسِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ ذُكِرْتُ عِنْدَهُ فَنَسِيَ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيَّ خَطَّأَ اللَّهُ بِهِ طَرِيقَ الْجَنَّةِ.
– امام صادق (ع) فرمود كه: رسول خدا (ص) فرموده: هر كه نام مرا نزد او برند و فراموش كند بر من صلوات بفرستد، خدا او را به راهى جز راه بهشت برد.
صلوات بدون ” آل محمد ” ابتر است و ظلم به اهل بیت ع است
الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج2 ؛ ص495
- 21- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ الْقَدَّاحِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: سَمِعَ أَبِي رَجُلًا مُتَعَلِّقاً بِالْبَيْتِ وَ هُوَ يَقُولُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا عَبْدَ اللَّهِ لَا تَبْتُرْهَا لَا تَظْلِمْنَا حَقَّنَا قُلِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ.
– امام صادق (ع) فرمود: پدرم شنيد كه مردى به پرده خانه كعبه چسبيده و مىگويد: بار خدايا! صلوات بفرست بر محمد، پس پدرم به او فرمود: اى بنده خدا! آن را دنباله بريده مكن، حق ما را به ستم مبُر، بگو : اللّهم صل على محمد و أهل بيته.
عيون أخبار الرضا عليه السلام ؛ ج1 ؛ ص66
فرستادن صلوات کامل باعث می شود که قلب انسان روشن شود و آن چه را فراموش کرده به یاد آورد
قال الحسن بن علی علیه السلام فی جواب سوال خضر (ع) عَنِ الرَّجُلِ كَيْفَ يَذْكُرُ وَ يَنْسَى ؟: …وَ أَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ أَمْرِ الذُّكْرِ وَ النِّسْيَانِ فَإِنَّ قَلْبَ الرَّجُلِ فِي حُقٍ وَ عَلَى الْحُقِّ طَبَقٌ فَإِنْ صَلَّى الرَّجُلُ على [عِنْدَ] ذَلِكَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَاةً تَامَّةً انْكَشَفَ ذَلِكَ الطَّبَقُ عَنْ ذَلِكَ الْحُقِّ فَأَضَاءَ الْقَلْبُ وَ ذَكَرَ الرَّجُلُ مَا كَانَ نَسِيَ فَإِنْ هُوَ لَمْ يُصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أَوْ نَقَصَ مِنَ الصَّلَاةِ عَلَيْهِمْ انْطَبَقَ ذَلِكَ الطَّبَقُ عَلَى ذَلِكَ الْحُقِّ فَأَظْلَمَ الْقَلْبُ وَ نَسِيَ الرَّجُلُ مَا كَانَ ذَكَرَهُ …
امام حسن (ع) در جواب سوال حضرت خضر (ع) که پرسیده بودند چگونه آدمی چیزی را به یاد می آورد یا فراموش می کند؟ فرمودند: امّا سؤالت در باره فراموشى و يادآورى، جوابش اين است كه قلب انسان در حقّه و جعبه كوچكى قرار دارد و در روى آن جعبه يك طبق قرار گرفته است. اگر انسان صلوات كاملى بفرستد طبق از روى جعبه كنار مىرود و قلب روشن مىشود و انسان آن چه را فراموش كرده بياد مىآورد اما اگر صلوات نفرستد و يا صلوات ناقص بفرستد آن طبق كاملا بر آن جعبه منطبق و بسته مىشود و قلب در تاريكى فرو مىرود و انسان آن چه را به ياد داشته (يا بياد آورده بود) فراموش مىكند.
سه سوالی که حضرت خضر (ع) از امیرالمومنین (ع) کردند و امام حسن (ع) جواب دادند. (وقتى انسان مىخوابد، روحش به كجا مي رود و انسان چگونه مطلبى را به ياد مىآورد، و چگونه فراموش مىكند، و چه مىشود كه فرزند انسان شبيه به دائى يا عمويش مىشود؟)
عيون أخبار الرضا عليه السلام ؛ ج1 ؛ ص65
35- حَدَّثَنَا أَبِي وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالا حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيُّ وَ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ وَ أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِيسَ جَمِيعاً قَالُوا حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أبي [أَبُو] هَاشِمٍ دَاوُدُ بْنُ الْقَاسِمِ الْجَعْفَرِيُّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الثَّانِي ع قَالَ: أَقْبَلَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع ذَاتَ يَوْمٍ وَ مَعَهُ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ ع وَ سَلْمَانُ الْفَارِسِيُّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع مُتَّكِئٌ عَلَى يَدِ سَلْمَانَ فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ إِذْ أَقْبَلَ رَجُلٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ وَ اللِّبَاسِ فَسَلَّمَ عَلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع فَرَدَّ عَلَيْهِ السَّلَامَ فَجَلَسَ ثُمَّ قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع أَسْأَلُكَ عَنْ ثَلَاثِ مَسَائِلَ إِنْ أَخْبَرْتَنِي بِهِنَ عَلِمْتُ أَنَّ الْقَوْمَ قَدْ رَكِبُوا مِنْ أَمْرِكَ مَا أَقْضِي عَلَيْهِمْ أَنَّهُمْ لَيْسُوا بِمَأْمُونِينَ فِي دُنْيَاهُمْ وَ لَا فِي آخِرَتِهِمْ وَ إِنْ تَكُنِ الْأُخْرَى عَلِمْتُ أَنَّكَ وَ هُمْ شَرَعٌ سَوَاءٌ فَقَالَ لَهُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع سَلْنِي عَمَّا بَدَا لَكَ فَقَالَ أَخْبِرْنِي عَنِ الرَّجُلِ إِذَا نَامَ أَيْنَ تَذْهَبُ رُوحُهُ وَ عَنِ الرَّجُلِ كَيْفَ يَذْكُرُ وَ يَنْسَى وَ عَنِ الرَّجُلِ كَيْفَ يُشْبِهُ وَلَدُهُ الْأَعْمَامَ وَ الْأَخْوَالَ فَالْتَفَتَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع إِلَى أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ ع فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَجِبْهُ.
فَقَالَ ع أَمَّا مَا سَأَلْتَ عَنْهُ مِنْ أَمْرِ الْإِنْسَانِ إِذَا نَامَ أَيْنَ تَذْهَبُ رُوحُهُ فَإِنَّ رُوحَهُ مُتَعَلِّقَةٌ بِالرِّيحِ وَ الرِّيحُ مُتَعَلِّقَةٌ بِالْهَوَاءِ إِلَى وَقْتِ مَا يَتَحَرَّكُ صَاحِبُهَا لِلْيَقَظَةِ فَإِنْ أَذِنَ اللَّهُ تَعَالَى بِرَدِّ تِلْكَ الرُّوحِ عَلَى صَاحِبِهَا جَذَبَتْ تِلْكَ الرِّيحُ الرُّوحَ وَ جَذَبَتْ تِلْكَ الرِّيحُ الْهَوَاءَ فَرَجَعَتِ الرُّوحُ فَأُسْكِنَتْ فِي بَدَنِ صَاحِبِهَا وَ إِنْ لَمْ يَأْذَنِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِرَدِّ تِلْكَ الرُّوحِ عَلَى صَاحِبِهَا جَذَبَ الْهَوَاءُ الرِّيحَ وَ جَذَبَتِ الرِّيحُ الرُّوحَ فَلَمْ تُرَدَّ عَلَى صَاحِبِهَا إِلَى وَقْتِ مَا يُبْعَثُ
وَ أَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ أَمْرِ الذُّكْرِ وَ النِّسْيَانِ فَإِنَّ قَلْبَ الرَّجُلِ فِي حُقٍ وَ عَلَى الْحُقِّ طَبَقٌ فَإِنْ صَلَّى الرَّجُلُ على [عِنْدَ] ذَلِكَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَاةً تَامَّةً انْكَشَفَ ذَلِكَ الطَّبَقُ عَنْ ذَلِكَ الْحُقِّ فَأَضَاءَ الْقَلْبُ وَ ذَكَرَ الرَّجُلُ مَا كَانَ نَسِيَ فَإِنْ هُوَ لَمْ يُصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أَوْ نَقَصَ مِنَ الصَّلَاةِ عَلَيْهِمْ انْطَبَقَ ذَلِكَ الطَّبَقُ عَلَى ذَلِكَ الْحُقِّ فَأَظْلَمَ الْقَلْبُ وَ نَسِيَ الرَّجُلُ مَا كَانَ ذَكَرَهُ .
وَ أَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ أَمْرِ الْمَوْلُودِ الَّذِي يُشْبِهُ أَعْمَامَهُ وَ أَخْوَالَهُ فَإِنَّ الرَّجُلَ إِذَا أَتَى أَهْلَهُ فَجَامَعَهَا بِقَلْبٍ سَاكِنٍ وَ عُرُوقٍ هَادِئَةٍ وَ بَدَنٍ غَيْرِ مُضْطَرِبٍ فَاسْتَكَنَتْ تِلْكَ النُّطْفَةُ فِي جَوْفِ الرَّحِمِ خَرَجَ الْوَلَدُ يُشْبِهُ أَبَاهُ وَ أُمَّهُ وَ إِنْ هُوَ أَتَاهَا بِقَلْبٍ غَيْرِ سَاكِنٍ وَ عُرُوقٍ غَيْرِ هَادِئَةٍ وَ بَدَنٍ مُضْطَرِبٍ اضْطَرَبَتِ النُّطْفَةُ فَوَقَعَتْ فِي حَالِ اضْطِرَابِهَا عَلَى بَعْضِ الْعُرُوقِ فَإِنْ وَقَعَتْ عَلَى عِرْقٍ مِنْ عُرُوقِ الْأَعْمَامِ أَشْبَهَ الْوَلَدُ أَعْمَامَهُ وَ إِنْ وَقَعَتْ عَلَى عِرْقٍ مِنْ عُرُوقِ الْأَخْوَالِ أَشْبَهَ الْوَلَدُ أَخْوَالَهُ.
فَقَالَ الرَّجُلُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ أَزَلْ أَشْهَدُ بِهَا وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ وَ لَمْ أَزَلْ أَشْهَدُ بِذَلِكَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وَصِيُّ رَسُولِهِ وَ الْقَائِمُ بِحُجَّتِهِ وَ أَشَارَ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع وَ لَمْ أَزَلْ أَشْهَدُ بِهَا وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وَصِيُّهُ وَ الْقَائِمُ بِحُجَّتِهِ بَعْدَكَ وَ أَشَارَ إِلَى الْحَسَنِ ع وَ أَشْهَدُ أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ وَصِيُّ أَبِيكَ وَ الْقَائِمُ بِحُجَّتِهِ بَعْدَكَ وَ أَشْهَدُ عَلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ الْحُسَيْنِ بَعْدَهُ وَ أَشْهَدُ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بَعْدَهُ وَ أَشْهَدُ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَشْهَدُ عَلَى مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ أَشْهَدُ عَلَى عَلِيِّ بْنِ مُوسَى أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ وَ أَشْهَدُ عَلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ عَلِيِّ بْنِ مُوسَى وَ أَشْهَدُ عَلَى عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَشْهَدُ عَلَى الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ أَشْهَدُ عَلَى رَجُلٍ مِنْ وُلْدِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ لَا يُكَنَّى وَ لَا يُسَمَّى حَتَّى يَظْهَرَ فِي الْأَرْضِ أَمْرُهُ فَيَمْلَأَهَا عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً أَنَّهُ الْقَائِمُ بِأَمْرِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ وَ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ ثُمَّ قَامَ وَ مَضَى فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع يَا أَبَا مُحَمَّدٍ اتَّبِعْهُ فَانْظُرْ أَيْنَ يَقْصِدُ فَخَرَجَ الْحَسَنُ ع فِي أَثَرِهِ قَالَ فَمَا كَانَ إِلَّا أَنْ وَضَعَ رِجْلَهُ خَارِجاً مِنَ الْمَسْجِدِ فَمَا دَرَيْتُ أَيْنَ أَخَذَ مِنْ أَرْضِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَرَجَعْتُ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع فَأَعْلَمْتُهُ فَقَالَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَ تَعْرِفُهُ فَقُلْتُ اللَّهُ تَعَالَى وَ رَسُولُهُ وَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ أَعْلَمُ فَقَالَ هُوَ الْخَضِرُ ع.
– از حضرت جواد عليه السّلام روايت كردهاند كه فرمود: روزى امير مؤمنان عليه السّلام به همراه فرزندشان حسن بن علىّ عليهما السّلام و سلمان فارسى، در حالى كه به دست سلمان تكيه داده بودند، به مسجد الحرام وارد شدند، در اين موقع مردى خوش هيئت و خوش لباس خدمت حضرت آمد و سلام كرد. حضرت سلام را جواب دادند. مرد نشست سپس گفت: يا امير المؤمنين! من از شما سه سؤال دارم، اگر جواب داديد، خواهم فهميد كه مردم در باره شما به كارى مرتكب شدهاند كه يقينا در دنيا و آخرت در امان نخواهند بود اما اگر از عهده جواب برنيامديد خواهم دانست كه شما و ديگران يكسان هستيد. حضرت فرمودند: هر چه مىخواهى بپرس. مرد گفت: بفرمائيد وقتى انسان مىخوابد، روحش به كجا مي رود و انسان چگونه مطلبى را بياد مىآورد، و چگونه فراموش مىكند، و چه مىشود كه فرزند انسان شبيه به دائى يا عمويش مىشود؟ امام، حسن را فرمود: تو پاسخ گوى،
او گفت: امّا در مورد اينكه پرسيدى وقتى انسان مي خوابد روحش به كجا مىرود؟ جوابش اين است كه تا زمانى كه انسان در خواب است، روح با ريح مرتبط است و ريح با هواء، وقتى خداوند اجازه مىدهد كه آن روح نزد صاحبش برگردد آن روح ريح را جذب كرده، به سمت خود مىكشد و آن ريح نيز هواء را جذب مىكند. در اين موقع روح برمىگردد و در بدن صاحب خود قرار مىگيرد. و اگر خداوند اجازه بازگشت روح را به بدن صاحبش ندهد، هواء ريح را جذب مىكند و ريح نيز روح را به سمت خود مىكشد و روح تا وقت برانگيخته شدن در قيامت به بدن صاحبش برنمىگردد.
امّا سؤالت در باره فراموشى و يادآورى، جوابش اين است كه قلب انسان در حقّه و جعبه كوچكى قرار دارد و در روى آن جعبه يك طبق قرار گرفته است. اگر انسان صلوات كاملى بفرستد طبق از روى جعبه كنار مىرود و قلب روشن مىشود و انسان آنچه را فراموش كرده بياد مىآورد اما اگر صلوات نفرستد و يا صلوات ناقص بفرستد آن طبق كاملا بر آن جعبه منطبق و بسته مىشود و قلب در تاريكى فرو مىرود و انسان آنچه را به ياد داشته (يا بياد آورده بود) فراموش مىكند.
و امّا سؤالت در باره شباهت كودك به عموها و دائىهايش، جوابش اين است كه اگر انسان با دلى آسوده و عروق و رگهاى آرام و بدنى غير مضطرب نزديكى كند نطفه در درون رحم قرار مىگيرد و نوزاد شبيه به پدر و مادر خويش مىشود ولى اگر با دلى ناراحت و عروق غير آرام و بدن مضطرب نزديكى كند، نطفه نيز مضطرب و ناآرام شده و با اين حال بر يكى از عروق قرار مىگيرد، حال اگر بر روى رگى از رگهاى عموها قرار گيرد نوزاد شبيه عموهايش مىشود و اگر بر روى رگهاى دائىها قرار گيرد، شبيه دائىها مىشود.
مرد گفت: شهادت مىدهم به وحدانيّت خدا، و قبلا نيز وحدانيّت خدا را قبول داشتم. و شهادت مىدهم به رسالت محمّد بن عبد اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و در گذشته نيز بر اين اعتقاد بودم و شهادت مىدهم كه شما وصىّ پيامبر و جانشين او هستيد و به أمير المؤمنين عليه السّلام اشاره كرد- و قبلا نيز اين مطلب را قبول داشتم، و شهادت مىدهم كه شما وصىّ و جانشين او هستيد- و به امام حسن عليه السّلام اشاره كرد. و شهادت مىدهم كه حسين بن علىّ بعد از شما وصىّ و جانشين پدر شما است (في بعض النّسخ«أشهد أن الحسين بن على عليه السّلام وصىّ أخيه بنصّ أبيه، و القائم بحجّته بعدك») و شهادت مىدهم كه علىّ بن الحسين جانشين حسين است و شهادت مىدهم كه محمّد بن علىّ جانشين علىّ بن الحسين است و شهادت مىدهم كه جعفر بن محمّد جانشين محمّد بن علىّ است و شهادت مىدهم كه موسى بن جعفر جانشين جعفر بن محمّد است و شهادت مىدهم كه علىّ بن موسى جانشين موسى بن جعفر است و شهادت مىدهم كه محمّد بن علىّ جانشين علىّ بن موسى است و شهادت مىدهم كه علىّ بن محمّد جانشين محمّد بن علىّ است و شهادت مىدهم كه حسن بن علىّ جانشين علىّ بن محمّد است و شهادت مىدهم كه مردى از فرزندان حسن بن علىّ كه گفتن نام و كنيه او تا زمانى كه ظهور نكرده است جائز نيست و وقتى ظهور كند زمين را پر از عدل مىكند در حالى كه كه پر از جور شده باشد، جانشين حسن بن علىّ است. و سلام و رحمت و بركات خدا بر تو اى امير المؤمنين. سپس برخاست و رفت.
امير المؤمنين عليه السّلام فرمود: يا أبا محمّد! دنبال او برو و ببين كجا مىخواهد برود؟ امام مجتبى عليه السّلام به دنبال او رفت و گفت: همين كه پايش را از مسجد بيرون گذاشت ديگر نفهميدم به كجا رفت و به خدمت امير المؤمنين عليه السّلام برگشتم و حضرت را مطّلع كردم. پدرم فرمودند: او را شناختى؟ گفتم: خدا و رسولش و امير المؤمنين بهتر مىدانند. حضرت فرمودند: او خضر عليه السّلام بود.
ثبت دیدگاه