💠🔶💠 حدیث علوی
🔸بینات امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام
✳️ [المناقب لابن شهرآشوب]: وَ أَمَّا قَضَایَاهُ فِی زَمَنِ عُمَرَ فَإِنَّ غُلَاماً طَلَبَ مَالَ أَبِیهِ مِنْ عُمَرَ وَ ذَکَرَ أَنَّ وَالِدَهُ تُوُفِّیَ بِالْکُوفَةِ وَ الْوَلَدُ طِفْلٌ بِالْمَدِینَةِ. فَصَاحَ عَلَیْهِ عُمَرُ وَ طَرَدَهُ فَخَرَجَ یَتَظَلَّمُ مِنْهُ فَلَقِیَهُ عَلِیٌّ علیه السلام فَقَالَ ائْتُونِی بِهِ إِلَی الْجَامِعِ حَتَّی أَکْشِفَ أَمْرَهُ فَجِی ءَ بِهِ فَسَأَلَهُ عَنْ حَالِهِ فَأَخْبَرَهُ بِخَبَرِهِ فَقَالَ علیه السلام لَأَحْکُمَنَّ فِیکُمْ بِحُکُومَةٍ حَکَمَ اللَّهُ بِهَا مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَاوَاتِهِ لَا یَحْکُمُ بِهَا إِلَّا مَنِ ارْتَضَاهُ لِعِلْمِهِ ثُمَّ اسْتَدْعَی بَعْضَ أَصْحَابِهِ وَ قَالَ هَاتِ بِمِجْرَفَةٍ ثُمَّ قَالَ سِیرُوا بِنَا إِلَی قَبْرِ وَالِدِ الصَّبِیِّ فَسَارُوا فَقَالَ احْفِرُوا هَذَا الْقَبْرَ وَ انْبُشُوهُ وَ اسْتَخْرِجُوا لِی ضِلْعاً مِنْ أَضْلَاعِهِ فَدَفَعَهُ إِلَی الْغُلَامِ فَقَالَ لَهُ شَمِّهِ فَلَمَّا شَمَّهُ انْبَعَثَ الدَّمُ مِنْ مَنْخِرَیْهِ فَقَالَ علیه السلام إِنَّهُ وَلَدُهُ فَقَالَ عُمَرُ بِانْبِعَاثِ الدَّمِ تُسَلِّمُ إِلَیْهِ الْمَالَ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنَّهُ أَحَقُّ بِالْمَالِ مِنْکَ وَ مِنْ سَائِرِ الْخَلْقِ أَجْمَعِینَ ثُمَّ أَمَرَ الْحَاضِرِینَ بِشَمِّ الضِّلْعِ فَشَمُّوهُ فَلَمْ یَنْبَعِثِ الدَّمُ مِنْ وَاحِدٍ مِنْهُمْ فَأَمَرَ أَنْ أُعِیدَ إِلَیْهِ ثَانِیَةً وَ قَالَ شَمِّهِ فَلَمَّا شَمَّهُ انْبَعَثَ الدَّمُ انْبِعَاثاً کَثِیراً فَقَالَ علیه السلام إِنَّهُ أَبُوهُ فَسَلَّمَ إِلَیْهِ الْمَالَ ثُمَّ قَالَ وَ اللَّهِ مَا کَذَبْتُ وَ لَا کُذِبْتُ.
✴️ مناقب ابن شهر آشوب: اما قضاوت‌های حضرت در زمان عمرلعنة الله علیه: جوانی نزد عمر رفت و میراث پدرش را از او طلب کرد و اظهار داشت زمانی که پدرش در کوفه فوت کرده است او کودکی در مدینه بوده است. عمر بر او فریاد زد و او را دور نمود. جوان از نزد عمر بیرون رفت و از دست او شکایت می‌کرد.
امیرمؤمنان علیه السلام به جوان رسید و چون از قضیه آگاه شد به همراهان خود فرمود: جوان را به مسجد جامع بیاورید تا خودم ماجرایش را بررسی کنم. جوان را به مسجد بردند. علی علیه السلام از او سؤالاتی کرد و آنگاه فرمود: چنان درباره شما حکم کنم که خداوند بزرگ به آن حکم نموده و تنها کسانی که او برای علمش آنان را برگزیده بدان حکم می‌کنند.
سپس بعضی از اصحاب خود را طلبید و به آنان فرمود: بیایید و بیلی نیز به همراه خود بیاورید. می‌خواهیم به طرف قبر پدر این کودک برویم. چون رفتند، آن حضرت به قبری اشاره کرد و فرمود: این قبر را حفر کنید و دنده ای از دنده‌های میت را برایم بیاورید و چون آوردند حضرت آن را به دست پسر داد و به وی فرمود: این استخوان را بو کن. پسر استخوان را بو کشید. ناگهان خون از دو سوراخ بینی او جاری شد،
علی علیه السلام فرمود: این پسر اوست. عمر گفت: با جاری شدن خون، مال را به او تسلیم می‌کنی؟ حضرت فرمود: این پسر سزاوارتر است به این مال از تو و سایر مردم.
آنگاه به حاضران دستور داد استخوان را بو کنند و چون بو کردند هیچ گونه تاثیری در آنها نگذاشت و دوباره پسر آن را بو کشید و خون زیادی از بینی او خارج شد.
پس مال را به پسر تسلیم نمود و فرمود: به خدا سوگند نه من دروغگو هستم و نه آن کسی که این اسرار را به من آموخته است دروغ گفته است.
📗 مناقب آل أبی طالب ۱: ۴۹۱ و ۴۹۲
📙 بحار الأنوار ج ۴۰ ص ۲۲۵
〰〰🔸〰〰🔸〰〰🔸〰〰🔸〰〰
🤲 الحمدلله الذی جَعلنا مِنْ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَةِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّةِ المعصومین عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ.
😡 اللهم العن مُنکِرِ فضائل امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام
ثبت دیدگاه