پ
پ

✳️ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ عَنِ اَلْأَسَدِيِّ عَنِ اَلنَّخَعِيِّ عَنِ اَلنَّوْفَلِيِّ عَنْ أَبِي إِبْرَاهِيمَ اَلْكُوفِيِّ قَالَ : دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَكُنْتُ عِنْدَهُ إِذْ دَخَلَ أَبُو اَلْحَسَنِ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ وَ هُوَ غُلاَمٌ فَقُمْتُ إِلَيْهِ وَ قَبَّلْتُ رَأْسَهُ وَ جَلَسْتُ،

فَقَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَا بَا إِبْرَاهِيمَ! أَمَا إِنَّهُ صَاحِبُكَ مِنْ بَعْدِي أَمَا لَيَهْلِكَنَّ فِيهِ أَقْوَامٌ وَ يَسْعَدُ آخَرُونَ فَلَعَنَ اَللَّهُ قَاتِلَهُ وَ ضَاعَفَ عَلَى رُوحِهِ اَلْعَذَابَ أَمَا لَيُخْرِجَنَّ اَللَّهُ مِنْ صُلْبِهِ خَيْرَ أَهْلِ اَلْأَرْضِ فِي زَمَانِهِ بَعْدَ عَجَائِبَ تَمُرُّ بِهِ حَسَداً لَهُ وَ لَكِنَّ اَللّٰهَ بٰالِغُ أَمْرِهِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْمُشْرِكُونَ يُخْرِجُ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مِنْ صُلْبِهِ تَكْمِلَةَ اِثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً مَهْدِيّاً اِخْتَصَّهُمُ اَللَّهُ بِكَرَامَتِهِ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ قُدْسِهِ اَلْمُنْتَظِرُ لِلثَّانِي عَشَرَ كَالشَّاهِرِ سَيْفَهُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَذُبُّ عَنْهُ.

فَدَخَلَ رَجُلٌ مِنْ مَوَالِي بَنِي أُمَيَّةَ فَانْقَطَعَ اَلْكَلاَمُ. وَ عُدْتُ إِلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ خَمْسَ عَشْرَةَ مَرَّةً أُرِيدُ اِسْتِتْمَامَ اَلْكَلاَمِ فَمَا قَدَرْتُ عَلَى ذَلِكَ فَلَمَّا كَانَ مِنْ قَابِلٍ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ هُوَ جَالِسٌ فَقَالَ لِي: يَا أَبَا إِبْرَاهِيمَ! هُوَ اَلْمُفَرِّجُ لِلْكَرْبِ عَنْ شِيعَتِهِ بَعْدَ ضَنْكٍ شَدِيدٍ وَ بَلاَءٍ طَوِيلٍ وَ جَوْرٍ فَطُوبَى لِمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ اَلزَّمَانَ، وَ حَسْبُكَ يَا أَبَا إِبْرَاهِيمَ.
قَالَ أَبُو إِبْرَاهِيمَ فَمَا رَجَعْتُ بِشَيْءٍ أَسَرَّ إِلَيَّ مِنْ هَذَا وَ لاَ أَفْرَحَ لِقَلْبِي مِنْهُ.

 

✴️ ابو ابراهيم كوفىّ‌ گويد: بر امام صادق عليه السّلام داخل شدم و در حضورش بودم كه ابو الحسن موسى بن جعفر عليه السّلام در حالى كه پسر بچه‌اى بود وارد شد من به استقبالش رفتم و سر مبارك او را بوسيدم و نشستم.

امام صادق عليه السّلام فرمود: اى ابو ابراهيم!بدان كه پس از من او امام توست و در بارۀ او مردمانى هلاك شوند و مردمانى ديگر به سعادت رسند،خدا قاتل او را لعنت كند و عذابش را دو چندان گرداند و خداوند از صلب او بهترين اهل زمين و زمان را پس از عجائبى كه از روى حسد بر وى گذرد خارج سازد و ليكن خداى تعالى كار خود را به انجام رساند اگر چه مشركان را ناخوش آيد خداوند از صلب او تتمّۀ ائمّه اثنى عشر را بيرون آورد و آنان را به كرامت خويش اختصاص دهد و آنان را در سراى قدس خويش جاى دهد.

منتظر امام دوازدهم مانند كسى است كه شمشير خود را كشيده و پيشاپيش رسول خدا از وى دفاع كند.

در اين هنگام مردى از مواليان بنى اميّه داخل شد و كلام منقطع گرديد و پانزده مرتبۀ ديگر به نزد امام صادق عليه السّلام آمدم تا باقى كلام را بشنوم و بر آن توفيق نيافتم تا آنكه يك بار به خدمتش درآمدم و او نشسته بود فرمود:

اى ابو ابراهيم! او برطرف كنندۀ اندوه از شيعيان خود است از آن پس كه سختى و تنگى بسيار و گرفتارى طولانى و جور فراوان پديدار شده باشد و خوشا به حال كسانى كه آن زمان را درك كنند.

اى ابو ابراهيم! تا اينجا براى تو بس است.

ابو ابراهيم گويد: هرگز با تحفه‌اى باز نگشته بودم كه از اين مژده شادى بخش‌تر و مسروركننده‌تر باشد.

 

📗 بحار الأنوار، ج ۵۲، ص ۱۲۹
📙 کمال الدين و تمام النعمة ج ۲، ص ۶۴۷

〰️〰️🔸〰️〰️🔸〰️〰️🔸〰️〰️🔸〰️〰️

🤲 اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و اجعلنا من خیر اعوانه و انصاره و الفائزین بلقائه و الراضین بفعله و المستشهدین بین یدیه برحمتکَ یا ارحم الراحمین.

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.