امیرالمؤمنین علیه السلام ۶۳ سال در این جهان زیست , ۲۵ سال از عمر مبارکشان در فاصله شهادت رسول خدا صلی الله علیه و آله تا آغاز خلافت ظاهری ایشان در تنهایی و برکناری محض گذشت……
تنها ۲۵ سال ! ……
اما حوادث این دوران چنان داغی به دل حضرتش نشاند که گوشه ای از آن را میتوان در عبارت:
🔶”صَبَرتُ و فِي العَينِ قَذّي و فِي الحَلقِ شَجّي ، أري تراثي نَهباً”
🔸”شکیبایی ورزیدم چونان کسی که خار در چشم و استخوان در گلو دارد، و با چشم خود میدیدم که میراثم را به یغما می برند .” (۱)
…… این غم چنان جانکاه بود که گفتهاند گاهی از سر ناچاری و تنهایی , سر در میان چاه می برد و قصه دل پر غصه باز می گفت ……
… ای وای ما و امان از دل امام زمان ما که مضطرش نامیده اند…
سیدی و مولای ! ……وقتی بر این اضطرار ، تنهایی و رانده شدن را هم میافزایم ……که…
🔷” صاحبُ هذا الأمرِ الشَّريدُ الطَّريدُ الفَريدُ الوحيد.”
🔹”صاحب این امر (امام عصر علیه السلام) رانده شده , مطرود و تنهای تنهاست .” (۲)
و نگاه میکنم به بیش از هزار سال تنهایی و چشم انتظاری شما ……و تصور غم جانکاه شما که وصف ناشدنی است …… و اینکه فرمودهای……
“لَيسَ الأمرُ بِيَدي”: امر به دست من نیست.
..و دوستان را سپرده ای که دعا کنید ……
فقط شرمنده میشوم از این همه غفلت ………
ما را ببخش !!
📚 (۱) نهج البلاغه , خطبه ۳
📚 (۲) کمال الدین ,۳۰۳/۱
dinemosafa@
🌷اللهم ➖عجل ➖لولیک➖ الفرج 🌷
ثبت دیدگاه