پ
پ

چرا دعایمان مستجاب نمی شود؟

چرا انفاق می کنیم خلف و عوضی نمی بینیم؟

قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْ‏ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقينَ (۳۹ سباء)

الكافي (ط – الإسلامية) ؛ ج‏۲ ؛ ۴۸۶

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِيسَى عَمَّنْ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ آيَتَانِ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَطْلُبُهُمَا فَلَا أَجِدُهُمَا قَالَ وَ مَا هُمَا قُلْتُ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‏ فَنَدْعُوهُ وَ لَا نَرَى إِجَابَةً قَالَ أَ فَتَرَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَخْلَفَ وَعْدَهُ قُلْتُ لَا قَالَ فَمِمَّ ذَلِكَ قُلْتُ لَا أَدْرِي قَالَ لَكِنِّي أُخْبِرُكَ مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فِيمَا أَمَرَهُ ثُمَّ دَعَاهُ مِنْ جِهَةِ الدُّعَاءِ أَجَابَهُ قُلْتُ وَ مَا جِهَةِ الدُّعَاءِ قَالَ- تَبْدَأُ فَتَحْمَدُ اللَّهَ وَ تَذْكُرُ نِعَمَهُ عِنْدَكَ ثُمَّ تَشْكُرُهُ ثُمَّ تُصَلِّي عَلَى النَّبِيِّ ص ثُمَّ تَذْكُرُ ذُنُوبَكَ فَتُقِرُّ بِهَا ثُمَّ تَسْتَعِيذُ مِنْهَا فَهَذَا جِهَةُ الدُّعَاءِ ثُمَّ قَالَ وَ مَا الْآيَةُ الْأُخْرَى قُلْتُ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ ما أَنْفَقْتُمْ‏ مِنْ‏ شَيْ‏ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ‏ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‏ وَ إِنِّي أُنْفِقُ وَ لَا أَرَى خَلَفاً قَالَ أَ فَتَرَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَخْلَفَ وَعْدَهُ قُلْتُ لَا قَالَ فَمِمَّ ذَلِكَ قُلْتُ لَا أَدْرِي قَالَ لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمُ اكْتَسَبَ الْمَالَ مِنْ حِلِّهِ وَ أَنْفَقَهُ فِي حِلِّهِ لَمْ يُنْفِقْ دِرْهَماً إِلَّا أُخْلِفَ عَلَيْهِ. قُلْتُ: قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ ما أَنْفَقْتُمْ‏ مِنْ‏ شَيْ‏ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ‏ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‏» وَ إِنِّي أُنْفِقُ وَ لَاأَرى‏ خَلَفاً. قَالَ: «أَ فَتَرَى اللَّهَ- عَزَّ وَ جَلَّ- أَخْلَفَ وَعْدَهُ؟» قُلْتُ: لَا، قَالَ: «فَمِمَّ ذلِكَ؟» قُلْتُ: لَا أَدْرِي، قَالَ: «لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمُ اكْتَسَبَ الْمَالَ مِنْ حِلِّهِ، وَ أَنْفَقَهُ فِي حِلِّهِ، لَمْ يُنْفِقْ دِرْهَماً إِلَّا أُخْلِفَ عَلَيْهِ».

على بن ابراهيم، از پدرش، از عثمان بن عيسى، از آنكه او را حديث كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: در كتاب خدا دو آيه هست كه آنها را طلب مى‏ كنم و آنها را نمى‏ يابم (يعنى اثر و مصداق آنها را نمى‏ بينم).

حضرت فرمود كه: «آن دو آيه چيست؟» عرض كردم: يكى قول خداى عز و جل: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ»[۱]؛ پس ما مكرّر او را مى‏ خوانيم و دعا مى‏ كنيم، و اجابتى نمى‏ بينيم و اثر اجابت به ظهور نمى‏ رسد. حضرت فرمود كه: «پس آيا خدا را چنان مى‏ بينى كه وعده خود را خلف فرموده باشد؟» عرض كردم: نه. فرمود كه: «پس اين از چه ناشى شده است؟» عرض كردم كه: نمى‏ دانم. فرمود: «ليكن من تو را خبر مى‏ دهم. هر كه خداى عز و جل را اطاعت كند در آن‏ چه او را امر فرموده، بعد از آن او را بخواند از جهت و راه دعا، خدا او را اجابت فرمايد». عرض كردم كه: جهت دعا چيست؟ فرمود كه: «ابتدا مى‏ كنى و خدا را حمد مى‏ نمايى، و نعمت‏هاى او را به خاطر مى‏ آورى (و نعمت های او را كه در نزد تو هست ياد مى‏ كنى)، پس او را شكر مى‏ كنى. بعد از آن، بر پيغمبر صلى الله عليه و آله صلوات مى‏فرستى، و گناهان خود را به خاطر مى‏ آورى و به آنها اقرار و اعتراف مى‏ كنى، و از آنها استغفار و طلب آمرزش مى‏ نمايى. پس اين جهت دعا است كه دعا با آن رد نمى ‏شود و مستجاب مى ‏گردد». و بعد از آن فرمود كه: «آيه ديگر كدام است؟» عرض كردم كه: قول خداى- تعالى-: «وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْ‏ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ»[۲]؛ يعنى: «و آن‏چه نفقه و خرج مى‏ كنيد از چيزى، پس او عوض مى‏ دهد آن را. و او بهترين روزى‏دهندگان است». و به درستى كه من انفاق مى‏ كنم و خلف و عوضى را نمى‏ بينم.

فرمود كه: «پس آيا خدا را چنان مى‏ بينى كه وعده خود را خلف فرموده باشد؟» عرض كردم:

نه. فرمود كه: «پس اين از چه ناشى شده است؟» عرض كردم كه: نمى‏ دانم. فرمود كه: «اگر آنكه يكى از شما مال را از راه حلال آن كسب كند، و آن را در وجه حلالش صرف كند، درهمى را انفاق نكند، مگر آنكه عوض به او داده شود».[۳]


[۱]. غافر، ۶۰٫

[۲]. سبأ، ۳۹٫

[۳] كلينى، محمد بن يعقوب، تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) – قم، چاپ: اول، ۱۳۸۸ ش.

ثبت دیدگاه

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.